อ่านละคร แผนร้ายพ่ายรัก ตอนที่ 9 วันที่ 4 เม.ย. 56


อ่านละคร แผนร้ายพ่ายรัก ตอนที่ 9 วันที่ 4 เม.ย. 56

“คุณถึงไหนฉันก็คิดถึงนั่นแหละ!”
พิสุทธิ์เปลี่ยนเรื่อง “ยัยน้องเล็กไปไหนแล้ว”
“ฉันส่งไปพักที่รีสอร์ทตาธีแล้ว เพราะคืนนี้ ฉันไม่อยากให้ลูกเห็นฉากสะเทือนใจ”
“ไร้สาระ”
พิสุทธิ์เดินเลี่ยง แสงสุดารั้งตัวเอาไว้
“นี่แหละ สาระระหว่างเรา” แสงสุดาบอก
พิสุทธิ์งง “อะไร”

“พอได้กลิ่นเก่าๆ แก่ๆ อย่างนังอนงค์ คุณก็เปลี่ยนไป”
พิแสงเดินเข้ามาเห็นพอดีจึงเข้ามาขวาง
“คุณพ่อ คุณแม่ ทะเลาะอะไรกันอีกครับ”
เขมมิกเดินเข้ามาเห็นอีกคนจึงยืนหลบมุมดูอย่างเงียบๆ
“พ่อแกสิ...กำลังนอกใจแม่ กลับไปกินน้ำพริกถ้วยเก่าเน่าๆค้างปี” แสงสุดาบอก
“เฮ้ยยย อย่าใส่ร้ายผม!!! กินเกินอะไรกัน ผมก็แค่คุยกับเค้านิดหน่อยตามประสาคนเคยรู้จัก เห็นกันมานาน ไม่ได้นอกใจ”


“ฉันไม่เชื่อ!”
“แล้วทำยังไงคุณถึงจะเชื่อ” พิสุทธิ์ถาม
“ไล่มันออกไปเลย ทั้งแม่ทั้งลูก” แสงสุดาบอก
พิสุทธิ์กับพิแสงตกใจ “คุณ! /คุณแม่!”
เขมมิกนึกขำแสงสุดา
“ร้ายนักนะ ท่านรอง”

พิแสงและพิสุทธิ์เดินหนีแสงสุดาเข้ามาในบ้าน
“ผมไล่ไม่ได้” พิแสงบอก
พิสุทธิ์เสริม “ก็เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด”
“ผิดสิ! มาอ่อยผัวฉันไง” แสงสุดาบอก
“โอ๊ยคุณ! อย่าเพ้อเจ้อได้มั้ย”
“น่านไง ทำให้ผัวฉันกระด้างกระเดื่องมาด่าฉัน คำก็ไร้สาระ คำก็เพ้อเจ้อ เมื่อก่อนน่ะ ไม่มี้!!!! นี่แหละผิดเต็มๆ!!”
“คุณแม่ครับ....คุณแม่ก็รู้...ว่านี่มันผิดหลักการบริหาร คนงานไม่ได้ทำงานอะไรผิดพลาด ไปไล่เค้าออกอย่างไม่เป็นธรรม เค้าไปฟ้องกรมแรงงานแล้วทำไง”
“ก็ให้มันไปฟ้อง แม่สู้คดี!”
“ไม่สงสัยเลยว่ายัยน้องเล็กเอานิสัยเอาแต่ใจมาจากใคร” พิสุทธิ์ว่า
“จากฉัน ก็ถูกแล้วไง แม่ลูกกัน”
“โอย อยากจะบ้าตาย คุยกันเองเหอะ ผมจะชัทดาวน์ตัวเองแล้ว เหนื่อย!”
พูดจบพิสุทธิ์ก็เดินเข้าบ้านไป แสงสุดาไม่ยอม
“ตาใหญ่!”
“ผมก็เหนื่อยครับ....แบตหมด”
พูดจบพิแสงก็เดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้แสงสุดายืนเวิ้งว้างอยู่กลางห้อง
“ลูกผัวไม่เคยเชื่อฟัง! ไม่เห็นความรู้สึกของฉันสำคัญเลยใช่มั้ย หา!!”
เขมมิกค่อยๆ เดินเลียบผนังเข้ามาจะกลับห้องตัวเองเพราะคิดว่ารอด แต่ก็ไม่รอดเพราะแสงสุดาหันมาเห็นพอดี
“เขมมิก!”
เขมมิกสะดุ้ง “ค่ะ”
แสงสุดาขยิบตาให้เขมมิก
เขมมิกไม่เข้าใจ “คะ เจ็บตาเหรอคะ”
“โอ๊ย!!! อารมณ์เสีย!”
แสงสุดาลากเขมมิกไปที่ห้องของเขมมิกทันที

แสงสุดากับเขมมิกเข้ามาในห้องปุ๊บ แสงสุดาก็ล็อกประตูห้องปั๊ป
“มีอะไรเหรอคะ” เขมมิกถาม
แสงสุดาทำปากจุ๊ๆ ให้เขมมิกเงียบเสียงแล้วเอาหูแนบประตู พอไม่ได้ยินเสียงใครแสงสุดาก็ผ่อนคลายลง แสงสุดาเดินมานั่งที่เตียง
“คุยเบาๆนะ อย่าเสียงดัง เดี๋ยวจะมีคนสงสัย”
เขมมิกรับคำ “ค่ะ”
“ถูกตบ เป็นไงบ้าง”
“ก็เจ็บสิคะ ถามได้”
“แล้วทำไมไม่คิดจะตอบโต้ นิสัยเธอไม่ใช่คนยอมใครเมื่อถูกทำร้าย”
“จะให้ตบคืนเหรอคะ ไม่ดีมั้ง ลูกสาวคุณ น้องสาวเป้าหมายฉัน เสียคะแนนแย่ อย่าบอกนะคะว่าคุณเป็นห่วงฉัน”
“เปล่า...จะมาบอก...ว่าฉันกำลังช่วยเธออยู่”
“ที่หาเรื่องไล่ป้าอนงค์กับคุณน้ำหวานออกน่ะเหรอคะ”
“รู้ทันฉันด้วย”
“ค่ะ แผนนี้ฉันเคยใช้...ขอบคุณค่ะที่ช่วย”
“ถือซะว่า...เป็นการชดใช้ที่ยัยพิสาเข้ามาป่วนภารกิจของเธอ”
“ทุกอย่างที่คุณพิสาพูดมันก็จริงทั้งนั้น ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธเธอหรอกค่ะ”
“คิดได้อย่างนั้นก็ดี ฉันไปล่ะ ไม่ต้องห่วง ยังไงฉันก็ต้องทำให้ตาใหญ่ไล่แม่ลูกตัวแสบนั่นออกไปให้ได้”
“แน่ใจเหรอคะว่าที่ทำไปเป็นแผน ไม่ได้หึงป้าอนงค์จริงๆ”
“หึงจริง! เสียทองเท่าหัว ไม่ยอมเสียผัวดีๆให้ใครหรอก” แสงสุดายอมรับ
“ฉันก็ว่างั้น ท่านประธานเป็นคนดี มีคุณธรรม...ซึ่งคงมีผู้ชายที่ดีแบบนี้อยู่ไม่กี่คนในโลก...ก็สมควรจะหวงนะคะ”
“คิดอะไรกับผัวฉันอีกคนหรือเปล่าเนี่ย”
“เปล่าค่ะ ที่พูดเพราะคิดว่าคุณ....เล่นใหญ่ไปนิด มันจะดูไม่ดี และยิ่งเป็นการผลักไสท่านประธานให้ป้าอนงค์คาบไปกินนะคะ”
“เหรอ...เออ...ในฐานะที่เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องหว่านเสน่ห์มัดใจชาย ฉันต้องทำไงให้ดูหึงแบบพอดีๆ และไม่ลดคุณค่าตัวเอง”

เขมมิกยิ้มชอบใจ แล้วเขมมิกก็ติวเข้มแสงสุดาเรื่องจริตหึงให้พอดีๆ แบบมีคุณค่า
เนตรนิภาลากกระเป๋ากำลังจะออกจากบ้าน เสียงมือถือของเธอดังขึ้น เนตรนิภาเห็นเป็นเบอร์ของเขมก็รีบรับ
“ว่าไงแก...กำลังจะบินไปหาดใหญ่ ว่าจะแวะไปหาแกด้วย อะไรนะ!!”
เนตรนิภาลากกระเป๋าออกมาแล้วมองหาใครบางคน แล้วเนตรนิภาก็ลากกระเป๋าเดินไปทางหนึ่ง
พิสากำลังนอนครุ่นคิดอยู่ริมสระเพื่อหาวิธีกำจัดเขมมิก กนธีรีบเร่งเดินมาหาพิสา
“น้องเล็ก....ตามสบายนะ พี่จะไปหาดใหญ่ เดี๋ยวมา” กนธีบอก
“ไปรับแฟนเหรอคะ” พิสาถาม
“เปล่า มีธุระกับแม่”
“แม่!!!?” พิสางง
“ไปนะ”
กนธีเดินออกไป พิสาคิดอะไรได้ก็รีบวิ่งตามไปประกบกนธี
“พี่ธี เดี๋ยวก่อนค่ะ!”
กนธีตกใจ “เฮ้ย!!”
กนธีตกใจจนตกก้าวผิดขาพลิก หัวของเขาไปโขกเหลี่ยมบันไดปูน
พิสาตกใจ “พี่ธี!!!”

เนตรนิภายืนกำหูกระเป๋าแน่นด้วยความเจ็บใจ
“อีตาบ้า! สายจะชั่วโมงแล้วนะ!!! ฮื่ย!!!เจอหน้ามีเลือดอาบ!”

กนธีหัวถลอกและมีเลือดซิบ พยาบาลที่รีสอร์ทซับเลือดและทำแผลให้ พิสายืนมองเสียวๆอยู่ข้างๆ
กนธีแสบ “โอ๊ย! เบาๆครับ เบาๆ”
“แตกมั้ยคะ” พิสาถาม
“ไม่ค่ะ แค่ถลอก” พยาบาลตอบ
“โธ่เอ้ย ไอ้เราก็เป็นห่วง”
“ล้างแผล ทายาก็พอค่ะ ไม่ต้องเย็บ”
กนธีชะงัก เขาคิดจะใช้แผลให้เป็นประโยชน์

เขมมิกกำลังให้อาหารทีเด็ดอยู่กับหลอดและเสริม เขมมิกมองหาปริญญ์แต่ก็ไม่เห็น
“หลอด เสริม หมอปิ๊นมายัง”
หลอดกับเสริมสบตากันแต่ไม่ตอบ ทั้งสองทำตัวห่างเหินกับเขมมิก จนเขมมิกรู้สึกผิดปกติ
“เป็นอะไรไป ทั้งสองคน”
“ยอมรับครับว่าผิดหวัง” หลอดบอก
“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ” เสริมว่า
“ผิดหวังเรื่องอะไร ไม่น่าเชื่อเรื่องอะไร”
“คุณเขม ไปแย่งแฟนคุณพิสามาจริงๆเหรอครับ” เสริมถาม
เขมมิกอึ้ง
“ถ้าจริง....พวกเราขอโทษ...พวกเราไม่สนับสนุนคนทำผิดศีลครับ” หลอดบอก
“ฉัน..เอ่อ...”
พิแสงเดินเข้ามา
“คุณเขมไม่ได้แย่งแฟนใคร..ยัยน้องเล็กเค้าเลิกกับแฟนเอง”
เขมมิกอึ้ง เธอหันไปมองพิแสงพร้อมกับนึกขอบคุณ
หลอดกับเสริมโล่งใจ แล้วก็ร่าเริงขึ้นมาทันที
“ไอ้หยะ....ผมก็ว่าแล้ว ว่าคุณเขมไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ๆ”
“คุณเขมสวยทั้งกายและใจ ผ่องแผ้วเนื้อนพคุณ”
เขมมิกพูดไม่ค่อยเต็มปากนัก “เว่อร์มั้ง...ไม่ขนาดนั้นหรอก”
“มากับฉันหน่อย เขมมิก” พิแสงบอก
เขมมิกประหลาดใจ

เขมมิกเดินตามพิแสงเข้ามาในออฟฟิศอย่างเซ็งๆ
“จะเรียกมาด่าอีกเหรอคะ”
“ใช่”
“งั้นก็ด่าตรงนี้เลยก็ได้”
“อยากให้คนอื่นได้ยินที่ฉันด่าเธอเหรอ”
“โดนตบออกสื่อซะขนาดนั้น ไม่มีอะไรที่ฉันต้องอายอีกแล้วค่ะ”
พิแสงมองเขมมิกอย่างชั่งใจ เขมมิกมองพิแสงอย่างไม่กริ่งเกรง
“ทำไมชอบท้าทายฉันนัก” พิแสงถาม
“ไม่ได้ท้าทาย แค่ทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องง่าย เชิญด่าเลยค่ะ”
พิแสงมองเขมมิกแล้วก็นึกประทับใจอยู่ลึกๆ

อนงค์แต่งตัวสวยเป็นพิเศษเดินเมียงมองเข้ามาในบ้านพัก แสงสุดาเดินออกมาอย่างนางพญา
“มาทำไมมิทราบ” แสงสุดาถาม
อนงค์ตกใจ “อุ๊ย.....”
“ถึงกับหน้าถอดสีเลยเหรอจ๊ะ คุณอนงค์ คิดว่าจะเป็นผัวฉันเหรอที่เดินออกมาน่ะ”
“อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ คิดว่าเป็นคนงานที่ไหนจะไปเล่นงิ้วเล่นลิเกค่ะ”
แสงสุดาสะดุ้ง เธอรีบมองเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเอง
“ชิส์....ก็อย่างว่าน่ะ เธอมันก็คนบ้านๆ เลยมีรสนิยมบ้านๆ เห็นของแบรนด์เนมราคาเรือนแสนเป็นร้านทุกชิ้นยี่สิบบาทไปได้ ตาต่ำเหมือนกมลสันดาน” แสงสุดาสวน
อนงค์เจ็บปวดมาก “อี๊!!”
พิสุทธิ์เดินมาเห็นแสงสุดากับอนงค์กำลังเผชิญหน้ากัน พิสุทธิ์ชะงักแล้วถอยหนี

เขมมิกรอให้พิแสงด่า
“เอ้า ด่าสิ อย่าให้ฉันรอนาน เวลาเป็นของมีค่า หมูรอฉันอยู่”
“ในเมื่อเธอขยันทำงานขนาดนี้เพื่อไปช่วยคู่หมั้นของเธอ ก็น่าจะท่องจำให้ขึ้นใจว่าเธอมีคู่หมั้น ไม่ใช่ปล่อยใจตัวเองไปให้ท่าไอ้หมออีกคน” พิแสงว่า
เขมมิกอึ้ง
“ฉันพูดแทงใจดำใช่มั้ย” พิแสงถาม
เขมมิกทำใจเย็น “คุณพิแสงคะ”
“ทำไม”
“ความคิดของคุณสกปรกมาก”
พิแสงอึ้ง
“เคยมีสักครั้งมั้ยคะ ที่จะมองมิตรภาพระหว่างชายหญิงเป็นความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ต้องลงเอยบนเตียงทุกครั้ง หา!

เขมมิกโกรธจนลืมตัวจึงตบหน้าพิแสงฉาดใหญ่จนพิแสงหน้าชา พิแสงตกใจเพราะไม่คิดว่าเขมมิกจะรู้สึกโกรธมากขนาดนี้
แสงสุดาและอนงค์ยังยืนจ้องหน้าท้าทายกันแบบไม่มีใครยอมใคร พิสุทธิ์ที่ยืนแอบอยู่ถึงกับปาดเหงื่อเพราะไม่ชอบสภาวะเผชิญหน้า

เขาค่อยๆย่องจะหนีออกไปแต่ดันไปเตะของที่วางอยู่แถวนั้นล้มดังโครม ทั้งแสงสุดาและอนงค์หันขวับ พิสุทธิ์ยืนตัวแข็งเพราะเป็นเป้าสายตาของทั้งคู่ พิสุทธิ์ยิ้มให้ทั้งคู่แบบเจื่อนๆ อนงค์เริ่มแผนทันที
“โฮ!” อนงค์มาออดอ้อนพิสุทธิ์ “คุณนายใจร้าย มาว่าอนงค์สาดเสียเทเสีย ทั้งที่อนงค์ไม่ได้ทำอะไรผิด”
แสงสุดาโกรธมากที่อนงค์ทำมารยา พิสุทธิ์รีบแยกออกห่างเพราะกลัวแสงสุดา
“อนงค์แค่จะมาดูความเรียบร้อยเรื่องอาหารเช้า อนงค์มาทำตามหน้าที พอคุณนายเห็นปุ๊บ ด่าอนงค์ปั๊บเลย”
“คุณ จะไปโกรธอนงค์ทำไม ผมบอกแล้วไง....ว่ามันไม่มีอะไร ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย” พิสุทธิ์บอก
แสงสุดาเหลือบเห็นอนงค์ยิ้มเยาะใส่ก็อารมณ์ปี๊ดขึ้นมาอีกร้อยเท่าแล้วทำท่าจะระเบิด พิสุทธิ์และอนงค์เห็นก็ผงะ

เขมมิกมองพิแสงด้วยความเสียใจ
“เขมมิก ฉัน...ไม่ได้เป็นผู้ชายแบบนั้น เธอเข้าใจฉันผิด”
“ไม่ผิดหรอก!!!! คุณเป็นผู้ชายสกปรก เลยคิดสกปรก และคิดว่าคนอื่นก็คงจะสกปรกเหมือนคุณ”
พิแสงอึ้ง วาสินีกำลังเดินออกมาเห็นพิแสงและเขมมิกจึงหยุดยืนดูโดยไม่ให้ทั้งคู่เห็น
พิแสงพูดต่อ “ถ้าฉันคิดสกปรก ฉันจะมาเตือนเธอด้วยความปรารถนาดีหรือไง”
“ปรารถนาดี?” เขมมิกงง
“ถ้าไม่อยากให้ทุกคนคิดว่าเธอเป็นเหมือนที่ยัยน้องเล็กพูด ก็อยู่ให้ห่างๆ หมอปิ๊น! ฉันพูดเพื่อเตือนสติเธอ”
“ทำไมฉันต้องอยู่ห่างหมอปิ๊น ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน”
“เพื่อน? หัวร่อต่อกระซิก จับมือถือแขน คุยกันกระหนุงกระหนิงแบบนั้นเนี่ยนะ เพื่อน?”
“ใช่ เพื่อน! ทำไม หึงหรือไง!”
พิแสงอึ้ง เขมมิกพูดออกไปเองแล้วก็อึ้ง ทำให้อึ้งกันไปทั้งคู่
วาสินีตาวาวด้วยความร้อนใจและไม่พอใจ
พิแสงเดินเลี่ยงไปทันที วาสินีเจ็บแปลบ
เขมมิกหน้าร้อนวูบ... “เขาหึงหมอปิ๊นเหรอ?”
วาสินีมองเขมมิกด้วยความไม่พอใจ

พิสุทธิ์กับอนงค์กำลังกลัวแรงระเบิดจากแสงสุดา แสงสุดามองอนงค์เหมือนจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ แต่แล้วก็นึกถึงคำแนะนำของเขมมิกที่เคยแนะนำเธอในอดีต
เขมมิกมองแสงสุดาพร้อมให้คำแนะนำอย่างหนักแน่น
“ไม่มีผู้ชายคนไหนชอบนางมารร้ายค่ะ ต้องสวมบทบาทแม่พระ เข้าใจโลก เข้าใจมนุษย์ รับรองผู้ชายสยบแทบเท้า ถึงตอนนั้นนางฟ้าอย่างท่านรองพูดอะไร ใครๆก็ฟังและทำตาม! เชื่อฉันค่ะ....หึหึ”

เมื่อนึกถึงคำแนะนำของเขมมิกแสงสุดาก็ค่อยๆอ่อนลง เธอมองอนงค์อย่างมีเมตตาจนพิสุทธิ์และอนงค์อึ้งไป
“อนงค์จ๊ะ....” แสงสุดาเรียก
“คะ....”
“ฉันขอโทษถ้าทำอะไรให้เธอเข้าใจผิดคิดว่าฉันด่า”
“หือ?”
“แต่ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับเธอเลย จริงๆนะคะคุณพิสุทธิ์”
“หือ?” พิสุทธิ์งง
“ฉันเชื่อใจคุณแล้วค่ะ ว่าคุณรักฉันคนเดียว”
“เอ่อ...ทำไม...จู่ๆ..คุณก็....”
แสงสุดาพูดต่อ “เพราะเมื่อฉันนอนคิดยู่ทั้งคืน...เราอยู่กันมาตั้งนาน ไม่เคยมีสักครั้งที่คุณจะนอกใจ ต่อให้ใกล้ชิดคนสวย รวย เก่งกว่าอนงค์เป็นร้อยเท่าพันเท่า คุณก็ไม่เคยหวั่นไหว”
อนงค์เจ็บจี๊ด

อ่านละคร แผนร้ายพ่ายรัก ตอนที่ 9 วันที่ 4 เม.ย. 56

ละคร แผนร้ายพ่ายรัก นำแสดงโดย ฟิล์มรัฐภูมิ โตคงทรัพย์ ,ภีรนีย์ คงไทย,จารุณี ,สันติสุข
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก บทประพันธ์โดย ปิ่นปินัทธ์
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก บทโทรทัศน์โดย ต้นรัก
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก ผลิตโดย มาสเตอร์วัน
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก แนวละคร : รักโรแมนติก
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก ออกอากาศ ทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละคร แผนร้ายพ่ายรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันจันทร์ที่ 18 มีนาคม พ.ศ 2556
ที่มา manager






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น